Η Ασυλία

i. Κυριαρχεί, όσο ποτέ άλλοτε, η φαντασμαγορία. Έχει γίνει η ζωή μας θεατρική.

Γράφει ο Γ.Κ. Στεφανάκης

ii. Άκριτες φωνές καλούν σε παραίτηση από “ασυλία”.

iii. Όμως η “ασυλία” παρέχεται στο λειτούργημα, όχι στο πρόσωπο.

iv. Παραγνωρίζεται το αυτονόητο. Ό,τι, δηλαδή, ζούμε υπό καθεστώς δημοκρατικό. Έτσι ουδείς υποχρεούται να αυτοενοχοποιηθεί.

●● Εάν ήδη ήταν νοητή η παραίτηση από ασυλία, θα είχαμε αυτοενοχοποίηση.

●●● Ο μη παραιτούμενος θα ομολογούσε την ενοχή: Δεν παραιτείται, άρα, φταίει (!!!).

●●● Ιδού, λοιπόν, το αυτονόητο.